خاویار ایرانی

خاویار ایرانیخاويار خام به تخم ماهي به دست آمده از تاسماهيان قبل از نمک سود کردن و عمل آوري شدن اطلاق می‌گردد.

صادرات خاویار یک منبع مهم ارزآوری برای ایران محسوب می‌شود اما برای حفظ ماهیان در حال انقراض خاویاری دولت ایران کنترل شدیدی را در این زمینه اعمال کرده و هر ساله سقف محدودی خاویار به خارج صادر می‌کند.
خاویار یک ماده غذایی پرانرژی و مغذی است که مصرف آن به دلیل قیمت بسیار گرانش در کشور ما بسیار ناچیز است. این محصول صادراتی است و هم‌اکنون 85 درصد مصرف خاویار در جهان به اروپا، آمریکا و کانادا مربوط می‌شود. اگرچه امروزه این ماده غذایی گران بها کمتر مورد استقبال است ولی آگاهی از خواص ارزشمند آن برای افراد یک کشور تولیدکننده لازم و ضروری به شمار می‌رود.

خاویار به تخمک‌های بارور نشده حاصل از تخمدان جنس ماده ماهیان خاویاری گفته می‌شود. اصولاً ماهیان خاویاری «استروژن» نامیده می‌شوند. ارزش ماهیان خاویاری علاوه بر گوشت، به سبب تخم آن‌هاست که به مروارید سیاه مشهور است. برای به دست آوردن خاویار از یک ماهی بین 12 تا 16 سال وقت نیاز است. در گذشته ماهیان خاویاری را با یک چکش پلاستیکی بیهوش می‌کردند و بعد خاویار آن را خارج و گوشت آن را می‌فروختند. ولی امروزه با عمل سزارین قسمتی از تخم‌ها را از شکم ماهی خارج و تعدادی را برای بازآوری مجدد درون شکم ماهی باقی می‌گذارند و ماهی را به دریا بازمی‌گردانند. این روش را برای هر ماهی می‌توان تا 6 بار انجام داد. خاویار ایران مستحصل از دریای خزر به دلیل مرغوبیت در بازارهای جهانی خصوصاً اروپا و آمریکا طرفداران فراوانی دارد و لذا خاویار جز یکی از محصولات صادراتی مهم غیر نفتی ایران محسوب می‌شود.